
Ostatni dzień naszych rekolekcji w drodze rozpoczęliśmy od wyjątkowo wczesnej pobudki. Po raz ostatni zwinęliśmy nasze obozowisko, spakowaliśmy namioty i nadaliśmy bagaże. Gdy wstawało słońce, mieliśmy już za sobą pierwsze kilometry marszu.
W ten piękny poranek dotarliśmy do Olsztyna, gdzie u stóp ruin kazimierzowskiego zamku, na tak zwanej Przeprośnej Górce, zgromadziliśmy się wraz z kilkoma tysiącami pątników z innych grup. To właśnie tam odbyło się nabożeństwo przygotowujące nas do bezpośredniego wkroczenia na Jasną Górę.
Była to dla naszej wspólnoty chwila szczególna i pełna dumy – w tym roku to właśnie naszej grupie powierzono zaszczyt przygotowania i poprowadzenia tego nabożeństwa. Centralnym momentem nabożeństwa była głęboka nauka, którą wygłosił kard. Grzegorz Ryś. Ksiądz Kardynał po raz kolejny dał nam się poznać jako niezwykle otwarty, sympatyczny i bezpośredni pasterz, który z prawdziwą troską jest blisko swoich owiec. Zwieńczeniem tej modlitwy był piękny, tradycyjny gest – padliśmy sobie w ramiona, dziękując za wspólny trud i prosząc o wzajemne przebaczenie. Wszystko po to, by te ostatnie, najważniejsze kilometry pokonać w prawdziwie braterskiej jedności i wspólnocie pozbawionej jakichkolwiek urazów.
W Olsztynie czekała nas jeszcze jedna wspaniała chwila – dołączyli do nas pątnicy, którzy na ten ostatni dzień przyjechali autokarami z Bochni! Dzięki tym niezwykłym posiłkom, w potężnej, bo liczącej około 400 osób grupie, z pieśnią na ustach wyruszyliśmy na finałowy etap tegorocznej wędrówki.
Z sercami przepełnionymi ogromną radością i wdzięcznością wkroczyliśmy na częstochowskie aleje, które zaprowadziły nas prosto pod wały jasnogórskiego klasztoru. U celu naszej wędrówki, z szeroko rozpostartymi ramionami, witał nas kard. Ryś. Przekraczając progi kaplicy, padliśmy na twarz przed Tronem Maryi. Po krótkiej chwili modlitwy w geście leżenia krzyżem, powstaliśmy, by wreszcie stanąć twarzą w twarz z Matką Bożą w Jej Cudownej Ikonie.
To właśnie w Jej matczyne ręce złożyliśmy wszystkie intencje, prośby i podziękowania, z którymi wędrowaliśmy przez te osiem dni. Przed ołtarzem wymieszały się w nas wszystkie możliwe emocje: wybuchy ogromnej radości, łzy wdzięczności, potężne wzruszenie, uwielbienie, ale i ulga po fizycznym zmęczeniu.
To był ten moment, w którym po raz kolejny, z potężną siłą, poruszyły się nasze serca. Zwieńczeniem 46. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej była uroczysta Msza Święta na jasnogórskich wałach pod przewodnictwem kard. Rysia. W swoim słowie Pasterz raz jeszcze mocno zaakcentował tegoroczne hasło: „Uczniowie – Misjonarze”.
Przypomniał nam, że to wezwanie nie kończy się dzisiaj wraz z dotarciem do Częstochowy. Mamy nim żyć nie tylko podczas pieszej wędrówki, ale przez całą pielgrzymkę naszego codziennego życia. Prowadzeni tym wyjątkowym słowem, umocnieni łaską i braterską wspólnotą, wyruszyliśmy w drogę powrotną do naszych domów. Wracamy z ogromną nadzieją w sercach, że za rok Pan Bóg znów pozwoli nam wyruszyć tym niezwykłym, pielgrzymim szlakiem.
















































































































































































































