
W sobotni wieczór 14 listopada Hala Widowiskowo-Sportowa w Bochni zamieniła się w prawdziwy kocioł emocji. Dla gospodarzy to był mecz szczególny. Jedyne domowe spotkanie w całym listopadzie, na które kibice weszli za darmo. Naprzeciwko stanął rywal o identycznym dorobku punktowym: UKS SMS Wybicki II Kielce. Obie ekipy przystępowały do starcia z sześcioma punktami na koncie, z tą różnicą, że MOSiR Bochnia miał przed tym meczem o jedno rozegrane spotkanie mniej. Stawka była jasna: kto wygra w Bochni, ten nie tylko zgarnie komplet punktów, ale też zrobi poważny krok w ligowej hierarchii.
Po końcowym gwizdku na tablicy widniał rezultat 40:35 dla MOSiR Bochnia, a do przerwy gospodarze prowadzili minimalnie, 18:17. Z perspektywy pomeczowego podsumowania klubu sam styl niekoniecznie nadaje się do oprawienia w złotą ramkę. W klubowym komunikacie wprost wybrzmiało, że styl można puścić w niepamięć, bo na koniec dnia liczy się tylko wynik. Ale jeśli przyjrzeć się temu, co działo się na parkiecie przez pełne sześćdziesiąt minut, łatwo zrozumieć, dlaczego ten wieczór miał tak intensywny, wręcz szarpany rytm.
Już pierwsze trzydzieści minut pokazało, że kibice w Bochni nie obejrzą szachów ani powolnego badania sił. Wynik 18:17 do przerwy mówi właściwie wszystko o temperaturze tego meczu. Jedna bramka różnicy po połowie spotkania oznacza, że żadna ze stron nie potrafiła na dłużej odskoczyć, a każda strata czy niedokładne podanie błyskawicznie odbijały się czkawką.
W takich meczach o losach spotkania decyduje determinacja i odwaga w podejmowaniu decyzji. W klubowej relacji po meczu mocno wybrzmiało jedno określenie: parcie na bramkę. Można analizować poszczególne fragmenty gry, wytykać niedociągnięcia czy dyskutować o tym, czy defensywa zawsze nadążała za tempem wydarzeń, ale determinacji w dążeniu do kolejnych trafień gospodarzom odmówić nie sposób.
Po zmianie stron mecz zamienił się w otwartą wymianę ciosów. Skoro do przerwy było 18:17, a końcowy wynik zatrzymał się na 40:35, oznacza to, że w drugiej połowie padło aż 40 bramek. Po równo 20 po stronie MOSiRu i 20 po stronie gości z Kielc. Gospodarze dorzucili więc do swojego dorobku z pierwszej odsłony aż 22 trafienia, utrzymując zabójcze tempo aż do ostatniej syreny. Tak wysoki wynik nie bierze się z przypadku. To efekt konsekwentnego szukania pozycji rzutowych, ciągłego nacisku na obronę przeciwnika i gotowości kilku zawodników do wzięcia na siebie ciężaru gry. Nawet jeśli styl pozostawiał pole do dyskusji, to skuteczność w ataku i czterdzieści rzuconych goli w jednym meczu pozwoliły utrzymać rywali na dystans i dowieźć zwycięstwo do końca.
W tak szalonym meczu, w którym licznik zatrzymał się na czterdziestu trafieniach, ciężar zdobywania bramek rozłożył się na kilku wyrazistych liderów. Każdy z nich dołożył do pomeczowego bilansu swoją cegiełkę, tworząc ofensywny kręgosłup drużyny.
Jeśli szukać głównego architekta tego zwycięstwa, wzrok natychmiast kieruje się w stronę Bartosza Kołodzieja. Zdobył aż 17 bramek, podtrzymując świetną passę z poprzedniego spotkania. Siedemnaście goli w jednym meczu to wynik, który ustawia całą taktykę rywali. Obrońcy z Kielc musieli nieustannie reagować na jego ruchy, a mimo to nie znaleźli sposobu, by zatrzymać go na dłużej. W wieczorze, w którym styl schodził na dalszy plan, jego regularność i skuteczność były najpewniejszą walutą gospodarzy.
Tuż za plecami głównego strzelca zameldowała się dwójka, która również odegrała istotną rolę w budowaniu dorobku 40 bramek. Zarówno Kacper Czarnota, jak i Bartosz Kokoszka zapisali na swoim koncie po 6 trafień. Ich wkład był szczególnie ważny w momentach, gdy defensywa rywali próbowała zawężać środek i ograniczać pole manewru Kołodziejowi. Dwanaście bramek wypracowanych wspólnymi siłami przez tę dwójkę dało MOSiRowi niezbędny bufor bezpieczeństwa i pozwoliło utrzymać wysokie tempo w drugiej połowie.
Najbardziej barwną historią tego wieczoru okazał się jednak występ Karola Cichonia. Zawodnik ten wreszcie odblokował celownik i rzucił 5 bramek. Ale prawdziwy smaczek tej statystyki kryje się w tym, co wydarzyło się po drugiej stronie boiska. W ten jeden wieczór Cichoń dokładnie zrównał się ze swoim bilansem kar z całych sześciu dotychczasowych meczów sezonu – zanotował bowiem 5 kar dwuminutowych. W klubowym podsumowaniu ujęto to z przymrużeniem oka jako symboliczny moment pełnej symetrii w statystykach zawodnika, a uśmiech na jego twarzy po takim bilansie mówi sam za siebie. Pięć goli w ataku i pięć dwuminutowych wykluczeń w obronie. Trudno o bardziej wyrazisty obraz meczu, w którym emocje, walka i fizyczność grały pierwsze skrzypce.
Zwycięstwo 40:35 w jedynym listopadowym meczu przed własną publicznością ma dla MOSiRu Bochnia podwójne znaczenie. Po pierwsze, gospodarze wyprzedzili UKS SMS Wybicki II Kielce w ligowej tabeli, przełamując remis punktowy, z którym obie drużyny wchodziły w to spotkanie. Po drugie, potwierdzili, że hala w Bochni wciąż potrafi być trudnym terenem dla przyjezdnych. Nieprzypadkowo zatem w pomeczowych hasłach klubu wrócił motyw Twierdzy Bochnia.
Wiadomo już, że w sztabie i szatni znajdzie się sporo materiału do analizy. Przy straconych 35 bramkach, w tym aż 20 w drugiej połowie, pole do poprawy w grze obronnej jest wyraźne. Jednocześnie trudno nie docenić tego, jak zespół zareagował na wymagający przebieg meczu: nie cofnął się, nie stracił rezonu przy jednobramkowym prowadzeniu do przerwy i potrafił odpowiedzieć dwudziestoma dwoma trafieniami po zmianie stron.
W Bochni po tym wieczorze pozostaje przede wszystkim satysfakcja z kompletu punktów i świadomość, że nawet w meczu, w którym styl budzi dyskusje, drużyna potrafi dowieźć wynik do końca. A jeśli Bartosz Kołodziej utrzyma strzelecki ciąg, Czarnota z Kokoszką dołożą swoje, a Cichoń utrzyma równowagę między celownikiem a ławką kar, kibice w Bochni będą mieli jeszcze wiele powodów do głośnego dopingu.






































